Suzan Commandeur: de reacties van mensen èn dieren zijn hartverwarmend

Veel mensen denken dat je als vrijwilliger in een dierenasiel alleen maar bezig bent met het welzijn van de daar ondergebrachte dieren. Voor een groot deel van de vrijwilligers is dat inderdaad zo, maar er zijn ook mensen die zorgen dat het dierenasiel bij het grote publiek bekend wordt en dat er fondsen binnenkomen. Suzan Commandeur is zo’n vrijwilligster bij Dierentehuis Stevenshage.

Suzan werkt in het bioscience park en iedere keer als zij naar werk fietste en langs het dierenasiel kwam, werd haar interesse groter. Zij ging op zoek naar vacatures en sinds mei 2015 is zij algemeen bestuurslid bij Stevenshage en in die rol verantwoordelijk voor de externe communicatie, PR en fondsenwerving. “Alles wat ik doe, stem ik af met de collega’s op de werkvloer, want zij zijn degenen die in contact komen met de bezoekers. Een van de dingen die ik bijvoorbeeld doe, is het samenstellen van ons magazine Beestenbende en het verzorgen van de social media als Facebook en Instagram. Ook publiceer ik wekelijks het blog ‘Intussen in het asiel’ waarin collega Nicolette vertelt over wat we hier allemaal meemaken. Dat kan over onze dieren gaan, maar ook over de zonnepanelen of een inzamelingsactie. Er gebeurt hier namelijk heel veel!”

Zwerf- en afstandsdieren

Dat kan ook haast niet anders, met zo’n 1000 dieren die jaarlijks in het asiel verblijven en de meer dan 70 vrijwilligers. Stevenshage herbergt zogenaamde zwerf- en afstandsdieren. “Aan de ene kant krijgen we hier de zwervers, zoals de onbekende kat die jammerlijk miauwend in je tuin zit en die we, wanneer de kat gechipt is, redelijk snel met zijn baasje kunnen herenigen. Helaas zijn veel katten nog niet gechipt, waardoor ze bij ons in de opvang terechtkomen. Aan de andere kant hebben we de afstandsdieren, de dieren waar eigenaren noodgedwongen afstand van moeten doen, bijvoorbeeld door verhuizing, allergie of overlijden. Die dieren vangen we op en verzorgen we. Daarna gaan we op zoek naar een nieuw tehuis. Ieder dier gaat hier pas weg wanneer we een geschikte nieuwe eigenaar hebben gevonden. Stevenshage is een ‘No kill shelter’.”

Heropvoedingscursus

Voordat dieren geschikt worden bevonden voor een nieuw baasje, worden ze uitgebreid gekeurd en zo nodig behandeld voor de kwalen die ze hebben. “Bij honden zien we helaas regelmatig dat die moeten resocialiseren, omdat ze ‘verkeerde’ baasjes hebben gehad. Die vertonen problematisch gedrag en kunnen niet zomaar bij andere honden of andere baasjes. Die krijgen dan, in samenwerking met bijvoorbeeld stichting Hond in Nood, een heropvoedingscursus.”

Hartverwarmende reacties

Stevenshage verzorgt de opvang van dieren uit Leiden en zeven omliggende gemeenten en heeft daarvoor contracten met die gemeenten afgesloten. Met dat contract dekt Stevenshage een derde van de kosten. Een ander derde van de inkomsten zijn de plaatsingskosten en de inkomsten uit het dierenpension, wanneer baasjes op vakantie gaan en zij hun huisdier in het asiel te logeren brengen. “Tijdens de vakantiemaanden zit het hier bomvol en zijn bij ons alle verloven ingetrokken,” glimlacht Suzan. “Wij gaan op vakantie buiten de reguliere vakantieperiodes. Het laatste deel van onze kosten dekken we via eigen fondsenwerving. Dat kan de verkoop van kerstkaarten zijn of collectes maar bijvoorbeeld ook legaten. Soms doen we ook een oproep op Facebook voor dekens, kleedjes of andere materiële zaken waar we behoefte aan hebben. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen dan reageren en een bijdrage leveren aan onze voorraden. Een mooi voorbeeld van hoe blij mensen kunnen zijn, was de yogalerares die bij ons een kat had geadopteerd. Zij bood aan een yogales op ons voorplein te geven. Geïnteresseerden konden daar op intekenen en van de 470 euro die dat opleverde konden wij weer mooie dingen doen.”

Voor de foto poseert Suzan voor Dierentehuis Stevenshage met asielhonden Rakker (12 jaar oud, Jack Russell terriër) en Daisy (10 jaar oud, kruising Boerenfox/Jack Russell terriër).

Inschrijven nieuwsbrief!